Ośrodek Odosobnienia w Raciborzu
Ośrodek Odosobnienia dla Internowanych w Raciborzu powołano na podstawie artykułu 45 ustęp 1 dekretu z 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz.U. z 1981 r., Nr 29, poz. 154) i zarządzenia Nr 50/81CZZK ministra sprawiedliwości z 13 grudnia 1981 r. w miejscowym Zakładzie Karnym. Historia obiektu sięga pierwszej połowy XIX w., tj. panowania pruskiego. Pierwsze prace budowlane rozpoczęto w roku 1843, kiedy to wmurowano kamień węgielny. Budowa trwała 9 lat – od 1843 do 1851 r. Raciborskie więzienie było użytkowane nieprzerwanie od 25 sierpnia 1851 roku. W latach 1974 – 1980 w Zakładzie Karnym przeprowadzono generalny remont; w odnowionym więzieniu w stanie wojennym utworzono ośrodek dla internowanych. Był on przeznaczony dla mężczyzn z Regionu Śląsko-Dąbrowskiego „Solidarności”. Podczas przetrzymywania w raciborskim ośrodku internowani zgłosili akces i weszli w skład konspiracyjnego Komitetu Internowanych Polski Południowej. W pierwszej uchwale ustalono termin spotkania w pierwszą niedzielę maja po uwolnieniu w 1982 lub 1983 r. na Jasnej Górze.
W ośrodku w Raciborzu ukazywało się od kwietnia do czerwca 1982 r. pismo „Ekstremista”. Ukazało się 5 numerów.
Obóz zamknięto w grudniu 1982 r.
Opracowanie: Archiwum IPN
Literatura/Źródła:
Marek Żukowski, Ośrodki odosobnienia w Polsce w latach 1981-1982, Stowarzyszenie Pokolenie, Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2013.
Grzegorz Rutko, Zakład Karny w Raciborzu, opis jednostki na stronie Służby Więziennej, https://www.sw.gov.pl/strona/opis-zaklad-karny-raciborz [dostęp: 25-11-2021]
Jacek Okoń, „Twórczość artystyczna internowanych z Regionu Śląsko-Dąbrowskiego”, Górnik Polski. Zeszyty Naukowe Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu 2009, 3, s. 77-116, https://depot.ceon.pl/bitstream/handle/123456789/17277/tworczosc_artystyczna_internowanych_z_regionu_slasko_dabrowskiego.pdf?sequence=1 [dostęp: 25-11-2021]
IPN Ka 218/1
IPN Ka 218/6
